برف

(شعر) آموخت سردی از دل نامهربان برف

( شعر عاشقانه )

شعر برف بهمنی از رهی معیری
اي سيمگون رخت به سپيدي نشان برف
خويت به سان آتش و رويت به سان برف

اي تازه گل که در مه بهمن دميده اي
نشکفته جز تو لاله و گل، در ميان برف

در فصل برف، بزم جهان گرمي از تو يافت
آتش شنيده اي؟ که بود ارمغان برف؟

چون برف را به روي لطيف تو نسبتي است
اي جان عاشقان، منم از عاشقان برف

پشتم خميده ماند ز بار گران عشق
چون شاخه ضعيف ز بار گران برف

مولود بهمني تو و نامهربان دلت
آموخت سردي از دل نامهربان برف

اشکم کند حکايت باران بهمني
گر، سرد مهري تو کند داستان برف

تا کي به اشک ديده من خنده ميزني
مانند آفتاب به اشک روان برف

جان مرا چو مهر فروزنده گرم کن
کاندر غم تو موي رهي شد به سان برف

( زمزار )

پیشنهاد خواندن
آیینه ی جانم کن، آیین محبّت را (الیار)

همچنین ببینید

امام زمان

(دلنوشته ظهور) برگرد روشنای دل انگیز آفتاب

( دلنوشته ظهور ) چشم های خیس … شعر از الهام امین روشن ترین ستاره …